Napad

Ostatnio miałam napad, nie da się ukryć. Wbiła mi się taka myśl w głowę, że chcę się nauczyć robić motylki z origami i zrobić Luli ozdóbkę do pokoju a może wykorzystać owe motylki gdzieś jeszcze. Szef wyjechał w delegację, zaczął się sezon ogórkowy, pracy mniej więc w tak zwanym międzyczasie, ugniatałam papier według instrukcji w motyle. Papier drukarkowy absolutnie się nie nadaje, bo za gruby. Z kolei gazetki reklamowe na przykład z Lidla, za cienkie. Mimo wszystko udało mi się złapać ogólną ideę, choć mistrzem w origami nie zostanę. W końcu nadarzyła się okazja by zdobyć fachowy papier i złożyłam go (prawie) tak jak trzeba. Zrobiłam szkielet girlandy. Póki co tyle, bo moja kuchnia woła o pomstę do nieba po dzisiejszej obiado kolacji więc muszę tam wrócić i posprzątać. Niemniej jednak wolałabym dalej bawić się papierem... Nadia swój pokój odrobinę zdewastowała (choć to czysta twórczość) więc z umieszczeniem girlandy będzie kłopot ale dam radę. Lula dziś poza domem więc moje cudo zobaczy dopiero jutro. Mam nadzieję, że reakcja będzie pozytywna a jak nie, to girlandę sobie nad biurkiem powieszę i tyle;)

postgryp

Wszyscy tak złorzeczą na korki uliczne, fakt w Poznaniu nie ma jak przed nimi uciec, ale czasami gdy w nich utkniemy mamy jedyną szansę w ciągu dnia aby zatopić się bezmyślnie we własnych myślach. Mnie w samochodzie nic odkrywczego dziś nie natchnęło ale jakoś tak optymistycznie mi się dojechało do domu. O godzinie 16 z minutami na dworze nadal jest jasno!!! Tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, które zrodziło się w mojej głowie niedawno, że jak tylko miną te dwutygodniowe mrozy zacznie się wiosna, wolniej lub szybciej ale się zacznie. Niby całkowicie zrozumiały pomyślunek. W końcu za dwa tygodnie początek końca lutego a potem marzec, a ten jak wiadomo choćby astronomicznie do wiosennych miesięcy się zalicza. Dlaczemu (a oto nowe pojęcie stworzone przez Lulę, które pozwala mi bezwstydnie piać z zachwytu nad inteligencją i przebiegłością mojego potomstwa) w takim razie to "moje" odkrycie tak mnie pozytywnie nastroiło? Pewnie dlatego, że gdzieś mi czas uciekł. W grudniu pamiętałam, że dopiero co był wrzesień a teraz już prawie marzec a jeszcze zmarznąć w tym roku nie zdążyłam. Niemąż ostatnio mnie zrugał za to, że powiedziałam po krótkiej obecności na świeżym powietrzu, gdzie to powietrze miało około 11 stopni Celcjusza na minusie, że wcale się takiego zimna nie odczuwa. No nie odczułam i co? Można chyba???
W każdym razie idzie wiosna. Poza tym w końcu, po wielu tygodnia szarugi i zaniku jakichkolwiek przejaśnień, mamy wyż i słońca co nie miara. W zeszłym tygodniu za wcześnie przyjechało mi się do pracy, kluczy jeszcze nie mam więc jak ten debil siedziałam przed ogrodzeniem w samochodzie i obserwowałam wschód słońca. Bardzo szybko słońce przesuwa się po niebie, w każdym razie w początkowej fazie;) Z tego co się orientuję porusza się, a właściwie to my się poruszamy, ze stałą prędkością ale to wcale nie przeszkadza mi w podziwianiu słonecznego sprintu (w początkowej fazie) po nieboskłonie. Wracając do dzisiejszych przemyśleń korkowych, stwierdzam, że mam bardzo pojemny samochód. Jeżdżę zawsze załadowana po brzegi i nie ważne jak dużo i jak duże mam paczki one zawsze znajdą dla siebie miejsce w moim i10. Podobnej rozciągliwości podlegają moje torebki. Zawsze w nich nosze "pół domu" i tak niestety wyglądają. Może kiedyś będę damą i będę mieć inną torebkę na każdy dzień tygodnia. Wtedy nie będę musiała ukrywać poprzecieranych i wydłużonych do granic możliwości pasków i rączek;)
Najgorsze w korkach jest to, że zanudzają podróżujące z nami dzieci i kołyszą je do snu, a sen w samochodzie oznacza bark snu o ludzkiej wg rodziców porze czyli tej około dobranockowej. Lula zasnęła zakokoniona w warstwach ubrań. Biedna po chorobie więc na sercu cieplej się robi jak dziecko odpływa i się regeneruje podczas bezruchu ale z drugiej strony ten lęk o brak wolnego wieczoru podnosi poziom stresu. Bardzo. Nadię odebrałam dziś od dziadków. Od poniedziałkowego poranka córki nie widziałam. Zachorowało mi się na grypę żołądkową. Niemąż też zaniemógł (oczywiście N. przywlokła jakąś "cholerę" z przedszkola). Udało nam się dziecko odizolować przy pomocy dziadków, jednych i drugich. Nadia zniknęła
a nam pozostało spokojnie chorować. Cały poniedziałek, z wyłączeniem kilku godzin, kiedy ambitnie zwinięta z bólu w pół poszłam do pracy, żeby po dwóch godzinach odpływania na krześle wrócić do domu, przespałam. Położyłam się do łóżka i spałam, spałam, spałam. Nie byłam w stanie się obudzić i UWAGA nikt mnie nie budził!!! Co za cudowny stan. Móc spać, spać głęboko bez włączonego wewnętrznego "ucha", które nakazuje być czujnym przez całą noc na wypadek gdyby dziecko wołało, a we wcześniejszej fazie macierzyństwa, na wypadek gdyby się dusiło. Makabra. Tak więc w poniedziałek spałam. We wtorek powoli wracałam do siebie. Pracowałam, leżałam, czytałam, piłam dużo herbaty itp. Niemąż podobną rekonwalescencje przechodził w drugim pokoju. Od czasu do czasu się spotykaliśmy i o dziwo było tak jak wtedy zanim pojawiła się N. Bardziej na luzie. Czyli jeszcze umiemy i możemy. To pokrzepiające. Szkoda tylko, że grypa żołądkowa przytrafia się raz na siedem lat a i gotowość dziadków żeby zająć się dzieckiem przez trzy dni nie często się zdarza. I jeszcze  jedno -  potrzeba naprawdę powalających bakterii lub wirusa aby z totalnym brakiem wyrzutów sumienia ukrywać się przed swoim ukochanym adehadeowcem przez kilkadziesiąt godzin.

come back

Oj długo mnie nie było, oj długo. Za dużo codzienności na co dzień i nie starczało czasu na wskakiwanie na bieguny. Nastąpił lekki zastój w pracy twórczej. Dużo pracy i wypełniania obowiązków a teraz nawet i etat. W końcu po prawie trzech latach "urlopowania" wróciłam do żywych i przez bite osiem godzin siedzę w biurze przed komputerem, załatwiając sprawy nie cierpiące zwłoki. Cały domowy porządek został wywrócony do góry nogami ale jest mi z tym dobrze, póki co. Budzik nastawiony na 5:30, stanie w korkach, firmowa kawa rozpuszczalna i odliczanie czasu do końca i kolejne przebijanie się przez miasto aby jak najbardziej sprawnie odebrać N. z przedszkola. Czasu na nic niby nie wystarcza ale jednak jakoś, w magiczny sposób on się znajduje i udaje mi się zrobić o wiele więcej rzeczy niż mogłoby się wydawać. Mózg wpada na coraz to nowsze i bardziej skomplikowane pomysły. Stan ducha wrócił do czasów studenckich kiedy robiło się wszystko ponad możliwości. Po wielu miesiącach "gugania", grzechotania, raczkowania, zabezpieczania krawędzi, trafiania łyżką do celu i robinia wszystkiego co każda Matka Polka robić musi, wyrwanie się z owej roli, choćby na czas przewidziany w umowie o pracę, przynosi nadzieję na powrót do siebie samej.
Nowy rok, nowe wyzwania i nowe realizacje. Samorozwój jest jeszcze możliwy i mózg ma szanse na powrót do właściwego sfałdowania!!! Teraz mogę oglądać Mini Mini w ramach relaksu i bez obawy, że całą zdobytą wiedzę, ciężkie kantowsko heglowsko gaddamerowo popperowskie treści wyparte zostaną przez przygłupią Małpkę Dżordż, Stacyjkowo i neurotyczną Angelinę Balerinę. Jest dobrze (sic!)

city

Wczoraj doznałam olśnienia. Wydobyłam się z domowych klimatów i wybrałam się do centrum. Nastał ten dzień, kiedy mój dowód osobisty stracił datę ważności. Najpierw musiałam o zgrozo udać się do fotografa, który niestety nie był w stanie zrobić tak dobrego zdjęcia jak to sprzed dziesięciu lat. Ba, nawet jeszcze robiąc zdjęcie dyplomowe udało mu się sprawić mi przyjemność.  To co ostatnio zobaczyłam odbierając odbitki niestety potwierdziło tylko moje obawy, czas pojawiania się rys na mojej twarzy nastał. Bolesna prawda zakuła acz nie powaliła. Do urzędu dziarsko trafiłam i załatwiłam formalności. Za miesiąc będę się cieszyła nowiusieńkim, nieporysowanym dowodem. Po wizycie w urzędzie, jak już sprawę priorytetową odbębniłam, postanowiłam ze spokojem przejść się przez miasto. Co za szok. Jak człowiek się zasiedzi z dzieckiem w czterech katach, nie chodzi do pracy etatowej, to zapomina, że życie tętni i pędzi, że ludzie na ulicach nie noszą na twarzach oznak zmęczenia i znużenia po wszelkich grach i zabawach, mocowaniu się z nocnikiem i Tadkiem Niejadkiem. Kobiety elegancko poubierane pędzą z teczuszkami, panowie pod krawatem prowadzą swoje misje, sklepy zmieniają właścicieli i asortyment. Nawet główny empik się zmienił. Tam to chyba nie byłam z dobre trzy lata. Zawsze trafiłam do różnych filii a to tej bliżej mieszkania moich rodziców a to przy okazji wizyty u "teściowej". Weszłam,szoku doznałam ogromnego, a wszystko wydało mi się takie ładne i niesamowite. Szczytem wszystkiego jednak było to, że postanowiłam jeszcze, zanim skończy mi się postojówka, wpaść do psiapsiółki na kawę. Totalnie zlekceważyłam obowiązki i plan dnia, weszłam do cukierni kupiłam ciastka (to też znak czasu, zazwyczaj do psiapsiółki szło się z butelką i zapasem fajek) i poszłam na pogaduchy.

p.s. paczki i rożki cudnie sprawdzają się na śniadanie:)!!!!

wszystko będzie dobrze...

Jak ja się cieszę, że skończył się sierpień. Zły to miesiąc był. Mało rozwojowy i perspektywiczny i wielce rozczarowujący ale nie warto o tym. Teraz zaczyna się nowe. Mamy piękny początek jesieni. Ludzie wrócili do miasta, korki stają się niemożliwe, ruch, gwar, szkolniaki, niedługo i studenci. Można w końcu pochować lżejsze ubrania i ze spokojem przygotować się  na owijanie wszelkich fragmentów ciała szalikami, swetrzyskami, okuwanie stóp kozaczkami, półbutami, eksperymentowanie z kolorami i warstwami. Wszystko jakoś bardziej tętni, huczy i się kręci. Tego bardzo potrzebuję. Zwłaszcza teraz, kiedy rzucam palenie.
Rzucanie palenia, sztuka bardzo trudna, wyczerpująca, wymagająca ogromnego nakładu pracy, raz po raz niosąca ofiary w ludziach. To nie moje pierwsze rzucanie i nie pierwszy ból związany ze zwalczaniem w sobie nałogu. Każde rzucanie kończyło się tak samo czyli powrotem do najprzyjemniejszej czynności na świecie, do swojego wizerunku i nikotynowej tożsamości, do tego, co jako jedyne przynosi radość w tym smutnym, poskręcanym, źle wymyślonym świecie, czyli do palenia. Różny był owszem czas owych nawrotów, siedem dni, pół roku, rok ale jak widać są one nieuniknione. Pewnie teraz moje rzucanie też nie jest ostateczne, ale jak przyjemnie choć przez chwilę się pooszukiwać, że jest się jednostką chodzącą po rozum do głowy...

p.s. wścieklica  mnie ogarnia co rusz...

różne podróże

Ostatnio mało miałam czasu na zasiadanie do bloga. Mnóstwo rzeczy do zrobienia i dwie podróże, do których trzeba było się przygotować, a potem wrócić do normalności. Najpierw relaksacyjny wypad do Londynu a następnie wyjazd do byłego enerdowskiego miasteczka na urodziny dziadka.

świnka w ramach zabawiania Luli plasteliną

Dziadek nie jest Turkiem lecz zbieraczem różnych nakryć głowy

najbardziej magiczny podajnik cukierków PEZ

Lula spełnia prośbę o uśmiech

W Londynie programowo żadnych zabytków, tylko lenistwo

Gdyby w Polsce były takie sklepy z papierami do pakowania prezentów to bym chyba z nich nie wychodziła, ewentualnie zrujnowałabym się finansowo

bo ja mam dzisiaj urodziny

Jakoś tak się zawsze wydarza, że moje urodziny wypadają w takie dni, że nikomu nie pasuje, żeby je huczne obchodzić. Zawsze coś. Pilne sprawy do załatwienia, zła pogoda, wyjazdy na wakacje i inne takie. Urodzić się w okresie urlopowym to przekleństwo. W szkole nie mogłam dzieci częstować cukierkami, na studiach wszyscy po sesji się rozjeżdżali w najróżniejsze zakątki Polski, a w świecie całkiem dorosłym jest zawsze tyle problemów i zadań do wykonania, że też czasu na celebrowanie braknie, zwłaszcza w środku tygodnia. W zawiązku z brakiem owej spektakularności nigdy swoich urodzin nie lubiłam. Ale dziś się zaparłam, że będzie choć trochę lepiej niż w latach poprzednich. Niemąż zapowiedział odpowiednio wcześniej, że cały dzień w pracy, potem kursy po księgowych, bo nadszedł dzień rozliczeń z Urzędem Skarbowym, a na zwieńczenie spotkanie firmowe z bardzo ważnymi kontrahentami. Pociechy z niego dziś nie mam. Z resztą prezent dostałam w zeszłym tygodniu więc właściwie podstaw do pretensji mieć nie mogę i chyba nie mam.
Wyszukałam zatem najbardziej optymistyczną sukienkę jaka wisiała w szafie, wbiłam się w przyciasnawe szpilki i wybyłam z domu w kierunku pewnego prezentu. Kto jak kto, ale rodzice zawsze coś dla swojej, podstarzałej już co prawda ale jednak, pociechy mają.

Na wszelki wypadek wzięłam ze sobą świeczkę. Co prawda zamiast tortu poprosiłam o babeczki z owocami lub jakiś placek, ale czy w placek nie można wbić świeczki? Z resztą nie należy sobie odmawiać możliwości wypowiedzenia w myślach życzenia, które dzięki zdmuchnięciu płomienia ma się spełnić. Jeżeli chodzi o świeczkę, nie posiadam zbyt dużej kolekcji świeczek urodzinowych. Znalazłam jedynie pozostałości po Lulkowych marcowych urodzinach. Wtedy zdobyłam masywną dwójkę, która w wyraźny sposób miała podkreślić wagę wydarzenia. Niestety, jak to zwykle w życiu bywa, Nieteściowa wraz z zamówionym u niej tortem przyniosła świeczki. Dwa komplety wybitnie urodzinowych świeczek, które fakt, potrafią wyglądać imponująco, ale dopiero po użyciu odpowiedniej ilości takiej, która gwarantuje jakiekolwiek zagęszczenie. W tym przypadku na wielkim torcie stanęły dwie chude mizerne świeczuszki. We mnie się krew zagotowała, ale że w tamtym czasie przechodziłam pierwszy raz w życiu zapalenie płuc jakoś specjalnie nie fukałam, albo inaczej, moje pofukiwanie nie spotkało się z niczyim zrozumieniem. Tak czy inaczej po tamtej inicjatywie teściowej w moich zapasach znalazła się nietknięta dwójka. W sam raz na dzisiejszy dzień. Pomyślałam, zdmuchnęłam i teraz czekam na efekty. Podstawę zjadłam ze smakiem.

Jednak najfajniejsze w urodzinach jest to, że dostaje się kwiaty. Uwielbiam  cięte kwiaty. Prawie wszystkie,
a ten kto mnie zna wie, czego mi nie wręczać. Tym razem strzał w dziesiątkę bo po ślicznych ale jednak skromnych goździkach z Tesco (sama sobie kupuję i cieszę się z promocji jak dziecko, gdyż 10 obfitych gałązek za niecałe 10 złotych to nie lada zdobycz) jędrne lilie stanowią niezły mebel w pokoju dziennym/gościnnym czy po prostu największym.

No i na koniec warto podkreślić, że choć L. po pobycie w przedszkolu  pozwoliła się przeprać w śliczną  sukienkę od cioci z Londynu, to w momencie pojawienia się ciasta na stole zażądała butelki mleka i zwróciła się w stronę łóżeczka, aby przez trzy godziny bezkarnie się relaksować. Potem wstała ale nadal nie była mną zainteresowana. Przegrywam z czekoladowymi kulkami z orzeszkiem w środku. Co dziwne przypomniała sobie o moim istnieniu w momencie kiedy stanęłyśmy w drzwiach klatki schodowej a przed nami pojawiły się cztery piętra do pokonania. Ja objuczona torbami jak zawsze, jak taki osioł w wąskiej różowej sukience i jeszcze bardziej, po całym dniu noszenia, przyciasnawych szpilkach błagam ostatkiem sił, żeby dziecko łaskawie przebierało nogami i raczej szło w górę niż w dół. Uroki macierzyństwa.

No i po urodzinach. Teraz pędzę do lodówki. Jakieś resztki napoju wyskokowego zostały, to sobie, za nim północ wybije, takim lajtem toast za swoje zdrowie wzniosę.

sabado

W końcu nadeszła sobota. Od dawna się tak nie cieszyłam na sobotę. Jeśli nie chodzi się do pracy pięć dni w tygodniu ale za to każdego dnia opiekuje się dzieckiem, weekend przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Każdy dzień składa się z tych samych czynności i kilku zmiennych. Na dodatek maluchy maja w sobie duże pokłady złośliwości - w dni wolne zamieniają się w skowronki i od wczesnych godzin rannych pitolą, skrzeczą i pohukują. Z tego powodu właśnie można zapomnieć o weekendowym lenistwie, wylegiwaniu się w łóżku i swobodnym popijaniu rannej kawy. No nic, przeboleję, zwłaszcza, że jak się niedawno okazało w tę sobotę będę miała chwilę tylko dla siebie. Maleństwo wyjeżdża na wycieczkę a ja zostaję sama. SAMA!!!!! Fantastycznie. Mam już porobione plany i dużo pomysłów w głowie. Przed południem muszę tylko podjąć się nie lada wyzwania i mam wolne. Założenie jest takie, że rankiem w sprytny sposób przekonuję moja córkę do spokojnego wysiedzenia i pozowania u fotografa. Jak się okazało dwu dniowy wyjazd pod Berlin nie jest takim sobie wypadem hop siup. Niby granic nie ma ale dziecko paszport mieć musi. Naiwnie wierzyłam, że w Unii można w jakiś normalniejszy sposób załatwić wyjazd za granicę, że mam jakąś wirtualną adnotację w dowodzie osobistym o istnieniu Luli  i że to wystarczy straży granicznej, która i tak nie wiadomo gdzie strażuje. Jednak nie. Rozpoczęłam więc bieganinę około paszportową a jutro jest dzień na zdjęcie. Sama trzyma za siebie kciuki bo wiem, że to nie będzie łatwe. Gdyby choć mógł z dzieckiem pozować lizaczek, ale nie. Sztywne, profesjonalne, spełniające normy foto jest wymagane. Ktoś, kto to wymyślał chyba nigdy z dzieckiem do czynienia nie miał. Nie ma co się martwić na zapas. Lepiej rozkoszować się wizją wolnego popołudnia. Sobota ma być upalna. Cudownie. W końcu odrobinę lata tego lata. Co prawda powoli zaczynam powątpiewać w uroki wysokich temperatur ale póki co nadal twierdzę, że gdy termometr wskazuje mniej niż 24 stopnie żyć się odechciewa.
A zaufanie do ciepła tracę z powodu wszechogarniających i wszędobylskich robali. Owady są moja zmorą od dzieciństwa. Z niewiadomych przyczyn moje pierwsze koszmary, a nawet lekkie halucynacje, związane były z robakami. Od czasu do czasu zdarzały się takie wieczory, ze byłam święcie przekonana, że znajdujące się pode mną prześcieradło roi się od pełzających, skaczących i biegających owadów. Siłą woli i wątłych mięśni jak największą powierzchnię mojego ciała utrzymywałam w powietrzu. Podwijałam po bokach kołdrę, gdyż kołdra i poduszka były bezpieczne, w wałeczki i kładłam tam kończyny dolne. Zatem nogi na wałkach i głowa na poduszce utrzymywały całą resztę makabrycznie wygiętą, unikającą kontaktu z robakami. Wizje prześcieradłowych owadzich ataków w końcu zniknęły, ale wstręt do robactwa nie.  Robacy wrócili i to ze wzmożoną siłą! Mury bloku, w którym mieszkam od niedawna okazały się być świetną pożywką dla (o zgrozo!) szczypawic. Zaroiło się jednego wieczora na balkonie od tego paskudztwa, ja straciłam rezon, włos się na głowie zjeżył i szaleństwo w oku pokazało. Trzeba było dnia następnego zdobyć środek i wypsikać. Wojny jednak nie koniec, bo ja wiem, że one tam są, łażą sobie korytarzami wyżartymi w murach i szykują się do zemsty. Jutro muszę znowu psikać i psikać. Podobno bestie są na tyle paskudne, że lubią wejść człowiekowi do ucha i zajadać się błoną bębenkową. Jak na złość moja głowa w nocy spoczywa przy drzwiach balkonowych. Chyba przestanę sypiać i poczekam aż się zimno zrobi, mróz zetnie, poodmraża im chitynkę lub zahibernuje. W każdym razie żyję w stresie. Co chwila wzdrygam się i nerwowo pocieram, bo mam wrażenie, że coś po mnie chodzi. Na dodatek coś wleciało do abażura i się miota, obija i brzęczy.  Serce mi staje i łomoce na zmianę. Niech już będzie rano. Jednak człowiek się czuje bezpieczniej  gdy jasność nastaje.  Poza tym znalazłam piękne zdjęcie w UPPERCASE, które mnie baaardzo zainspirowało więc niech sobota w pełni się stanie, żebym mogła sobie inspiracje wykorzystać.

amputacja

Niemąż zabrał mi aparat. Podobno ma coś ważnego do sfotografowania. Poszedł i zabrał a mi jakoś nieswojo.
Tymczasem zabrałam się do robienia czegoś, co nikomu się nie przyda (choć założenie jest inne). Robię abecadło dla LULI. Mam przy tym mnóstwo zabawy (Niemąż trochę mniej;)). Zobaczymy co na to powie L. Pewnie rzuci w kąt ale co  mam wypełnione wieczory babraniem się w glinie to moje. Aż strach pomyśleć jaki będzie efekt końcowy. Na pewno mieszkanie na tym ucierpi. Stojąc przed wyborem: umycie podłóg, rozładowanie zmywarki, prasowanie a glinienie, decyduję się na dalsze "zapuszczanie" czterech katów na rzecz odrobiny frajdy.

skills

Zdecydowanie nie mam ręki do kwiatów.

jeszcze piątek a już sobota

No i jakoś tak się stało, ze już jest sobota. Ja mentalnie jeszcze siedzę w piątku. Kolejny zapracowany dzień choć pozornie nic się nie wydarzyło. Po wczorajszym pobycie nad jeziorem i wieczornym gotowaniu obiadu na dzień następny faktycznie 17 czerwca pozbawiony był jakichkolwiek fajerwerków. Lula z katarem, zawożona do i z przedszkola, nasiadówka przed komputerem i jednoosobowa burza mózgu, walka z makaronem wystrzeliwanym we wszystkie kierunki świata przez bardzo samodzielną dwulatkę i inne utarczki z puzzlami, kredkami i łyżeczkami do herbaty namiętnie wyciąganymi przez Lulę i rozrzucanymi po niecałych 54 metrach kwadratowych mieszkania. Wieczorem jeszcze udało mi się odebrać kilka sukienek od krawcowej więc jednak jakiś krok do przodu nastąpił. No i oczywiście nie można zapominać o kilku prezentach, które sobie dzisiaj sprawiłam: paczka różowych goździków za 4.99 zł, kilka doniczek z ziołami, bo od tego tygodnia staje się amatorką gotowania, podkładki pod kubek z całkiem udaną grafiką muffinki i sitko do parzenia herbaty również z muffinką, pełniącą w tym przypadku funkcję obciążnika. Postanowiłam zakończyć swą fascynację minimalizmem i wprowadzić bardziej "słodkie" akcenty do wystroju, które jakby się nie uprzeć, ewentualnie zaprzeć rękoma i nogami, poprawiają humor. Tak też dzięki nowemu nabytkowi w końcu udało mi się spróbować oryginalnie azjatycką zieloną herbatę, przywiezioną z Bngkoku przez mojego ściśle tajnego kolegę. Kolega jest ściśle tajny nie ze względu na łączącą nas zażyłość ale pracę, która nie pozwala mu na ujawnianie się na jakichkolwiek portalach społecznościowych ani blogach.
Córka śpi, a ja znowu przed komputerem walczę z nowymi mediami. Z resztą niewiele opcji mi pozostało.
Od wtorku zamieszkuję nowe stare mieszkanie na czwartym piętrze. Brak radia, telewizora i lampki nocnej
nie pozostawia mi wyboru. Dziękuję Niemężowi za sprowadzenie pewnego ustrojstwa, które pozwala mi na siedzenie w sieci. Tylko dlaczego od siedzenia w sieci człowiek robi się głodny? Podobno po godzinie dwudziestej nie powinno się zaglądać do lodówki. Podobno, ale czy na pewno? Chyłkiem zatem skoczę. A za chwilę zabieram się do wyszukiwania przepisów na jutrzejszą/dzisiejszą kolację. W końcu sobota. trzeba z Niemężem zjeść coś dobrego.